Woensdag 18 juli Fumay – Givet

Rustig begin van de dag. Markt in het dorp. We lopen er langs en ontdekken dat ik gisteren niet bij de goede slager de inkopen heb gedaan hoewel zijn boudin blanc en paté de campagne heerlijk zijn, maar die van slager Snoeck moet nóg beter zijn. We zien hoe ’t vlees bij hem wordt binnengedragen op klassieke manier door mannen in wit katoen met capuchon.

Terug aan boord, afvaart voorbereid met een spring op de kopbolder. We liggen strak en krap dus het moet goed, en zo gaat het ook.

Tegelijk met ons maakt een Nederlandse kruiser los met veel gas en rook. Sluis-stress?

Na de eerstvolgende sluis die we samen schutten kiest deze Tilburger voor de aanlegplek van Haybes die we moeten onthouden.

Verder en dan stuiten we op de volgende sluis die na de acceptatie van ons signaal op dubbel-rood gaat= ik doe et niet meer.

VNF gebeld en die hadden ’t al vernomen. Ja, van een schip aan de onderkant. Die situatie hadden we eerder.

Weer op weg geholpen, de wachtende Tilburger weer achter ons, en steeds de sluizen omlaag aangetroffen. Pas bij Ham halen we de daders in: onze voorgangers die liggen te wachten voor de gekoppelde sluizen en de tunnel. Lamp voorop gezet. Achterliggende Tilburger bij de andere kleinere schepen erin gepraat. Daarna wij met een opvolgende medelander. En zo schutten we ons het spitsengebeuren uit. Hierna alleen nog maar grotere sluizen en met ’t kleine mastje en de marifoonantenne omhoog.

Hannie plengt haar tranen zoals altijd in deze buurt en deze fase. We verlaten ons dierbare Frankrijk morgen, en gaan naar huis met verplichtingen die ons ook dierbaar zijn. Schakelen, wennen en gelukkig hebben we België nog, en Erny die in Givet opstapt om een paar dagen mee te varen.

Rond 13 u. zijn we in Givet, en Erny ook.

We gaan nu eindelijk eens langer dan een dag genieten van Givet-Namen. En dat begint vandaag met de beklimming naar de citadel en daar rondlopen. Eerst nog de hotelsleutels van Paul en Imke ingeleverd en boodschappen gedaan. Daarna op weg met wilskrachtig profiel geschoeid.

Nog maar 100 jaar geleden was de citadel een belangrijke positie voor het Franse leger. Daarna trainingscentrum voor commando’s. Nu ontmanteld en geleidelijk aan opgeknapt en toegankelijk. Mooi uitzicht en bonne excercise.

Warm en dus te water in de traag stromende Maas.

Geheel verfrist naar een heerlijk diner. Ik eindelijk een stukje varkenspoot, met buikspek. Heerlijk!

Morgen voor het laatst vers Frans brood en dan naar de sluis om de afstandsbediening in te leveren. Dat is wel even een moment. Maar we gaan er een nachtje over slapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *